【第267期】西北风呼啸的中午

文章摘要:阳光从没有一丝裂隙一点小洞的窗玻璃外面窜了进来,几乎窜到我扔在椅子里的裤管上,那时我赤膊躺在被窝里,右手正在挖右眼角上的眼垢。而此刻我的左眼正闲着


ནུབ་བྱང་གི་རླུང་བུ་འུར་འུར་ལྡང་བའི་ཉིན་གུང་ཞིག་ལ།

西北风呼啸的中午

余华

     ཉི་འོད་ནི་གས་ཟུར་དང་བུ་ག་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཤེལ་སྒོའི་ཕྱི་རོལ་ནས་ནང་དུ་འཚང་ཡོང་བ་དང་། ཐད་ཀར་ངས་རྒྱབ་སྙེས་རྐུབ་སྟེགས་སྟེང་རང་དགར་གཡུག་པའི་རྐང་སྣམ་ཐོག་འཕྲོས་བྱུང་། དེ་དུས་ང་ད་དུང་གཅེར་རྗེན་དུ་མལ་གོས་ནང་འཛུལ་ཡོད་ཅིང་གཡས་ལག་གི་མཛུབ་མོས་མིག་གཡས་པ་ལས་མིག་སྐྱག་འདྲད་ཀྱིན་ཡོད། ངའི་ཁོམ་ནས་ཡོད་པའི་མིག་གཡོན་པ་རང་དགར་གཡུག་པའི་རྐང་སྣམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་འཁོར་ཡོད། སྐབས་འདིར། ཉི་འོད་ཡུག་ཅིག་རྐང་སྣམ་སུག་བཅག་སྟེང་འཕྲོས་ཤིང་། ལྡིང་གིན་པའི་འོད་ཐིག་དེ་ནི་གསེར་མདོག་གི་ལྗི་བ་ཞིག་དང་འདྲ། དེ་བས། ངའི་ལུས་སྟེང་དུ་གར་འོང་མ་ཤེས་པའི་ཟྭ་འཕྲུག་ཅིག་ལངས་ཤིང་ཁོམ་ཡོད་པའི་གཡོན་ལག་གིས་འཕྲུག་དགོས་བྱུང་། འོན་ཀྱང་། གཡོན་ལག་གཅིག་པུས་ཟྭ་འཕྲུག་དེ་གསོད་མ་ཐུབ་པས་གཡས་ལག་གིས་ཀྱང་རོགས་རམ་བྱེད་དགོས་བྱུང་།

  阳光从没有一丝裂隙一点小洞的窗玻璃外面窜了进来,几乎窜到我扔在椅子里的裤管上,那时我赤膊躺在被窝里,右手正在挖右眼角上的眼垢。而此刻我的左眼正闲着,所以就打发它去看那裤子。这时有一丝阳光来到了裤管上,那一点跳跃的光亮看上去像一只金色的跳蚤。于是我身上痒了起来,便让那闲着的左手去搔,可左手马上就顾不过来了,只能再让右手去帮忙。

       སྐབས་འདིར། མི་ཞིག་གིས་ཁང་སྒོ་རྡུང་བྱུང་།

  有人在敲门了。

        ཐོག་མར། ངས་དེ་ནི་ཁྱིམ་མཚེས་ཚང་གི་ཁང་སྒོ་རྡུང་བའི་སྒྲ་རེད་སྙམ་མོད།  འོན་ཀྱང་སྒྲ་དེས་ཏག་ཏག་ང་གཟས་པ་རེད།  དེ་བས་ང་རང་དངངས་འཚབ་སྐྱེས་བྱུང་། ངའི་སེམས་ལ་སུ་ཞིག་གིས་ངའི་ཁང་སྒོ་རྡུང་བ་ཡིན་ནམ་བསམ་བྱུང་། ཕལ་ཆེར་ཁང་སྒོ་རྡུང་ནོར་ཐེབས་པ་ཡིན་ངེས། ངས་དེ་ལྟར་ཁ་ཡ་མ་བྱས་པར་མུ་མཐུད་དུ་ལུས་སྟེང་འཕྲུག་ནས་བསྡད་པ་ཡིན།

  起先我还以为是在敲邻居的门,可那声音却分明是直冲我来。于是我惊讶起来。我想谁会来敲我的门呢?大概是敲错门了。我就不去答理,继续搔痒。

       སྐབས་འདིར་ཁང་སྒོ་རྡུང་བའི་སྒྲ་ཇེ་དྲག་ཏུ་བུད་སོང་། ངས་དེ་ནི་ཁོས་ལག་པས་རྡུང་བ་མ་ཡིན་པར་རྐང་བས་རྡུང་བ་ཡིན་པ་ཤེས་ཐུབ། དེར་མཐུད་དེ་ང་ལ་འདང་རྒྱག་ལོངས་ཀྱང་མ་བྱིན་པར་ཁང་སྒོ་ལྗིད་ཏིག་གེར་ནང་དུ་འགྱེལ་སོང་བ་དང་། ཁང་སྒོ་འགྱེལ་སྒྲས་ངའི་ལུས་པོ་ཡང་ཐེངས་འགར་ལྡིང་དུ་བཅུག་སོང་། 

  这时那门像是要倒塌似地剧响起来。我知道现在外面那人不是用手而是用脚了,随即还来不及容我考虑对策,那门便沉重地跌倒在地,发出的剧响将我的身体弹了几下。

        ངོ་གདོང་ཧྲིལ་བོར་ཁ་སྤུས་ཁེངས་པའི་གསར་རྒོད་ཅིག་ངའི་མལ་ཁྲིའི་མདུན་དུ་ཡོང་བ་དང་། ཁོང་ཁྲོ་ཆེན་པོས་ང་ལ་ཅེར་ཏེ་ཁྱོད་ད་དུང་གཉིད་བསྡད་ཡོད་དམ། ཁྱོད་ཀྱིས་གྲོགས་པོ་འཆི་ལ་ཉེ་ཞེས་འུར་བརྒྱབ་བྱུང་། 

  一个满脸络腮胡子的彪形大汉来到床前,怒气冲冲地朝我吼道:“你的朋友快死了,你还在睡觉。”

        མི་འདི་ངས་གཏན་ནས་མཐོང་མ་མྱོང་བ་དང་། ངས་ཁོ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཙལ་ས་ནོར་སོང་བ་མ་རེད་དམ་ཅེས་བཤད། ཁོས་ཁོ་ཐག་ཆོད་པའི་སྒོ་ནས་བཤད་རྒྱུར། གཏན་ནས་འཆུག་མི་སྲིད། 

  这个人我从未见过。我对他说:“你是不是找错地方了?”他坚定地回答:“绝对不会错。”

       ཁོའི་ཁོ་ཐག་ཆོད་པའི་ཚུགས་ཀ་དེས་ང་རང་མགོ་རྨོངས་སུ་བཅུག་སོང་བས། ངའི་སེམས་ལ་ང་རང་མདང་དགོང་ཉལ་ས་འཆུག་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ་བྱུང་། དེ་བས་ང་རང་མྱུར་དུ་ཡར་ལངས་ཤིང་མལ་ཁྲི་ལས་ལྡིང་དེ་སྒོར་རྒྱུག་སོང་ནས་སྒོ་རྟགས་ལ་བལྟས་པ་ཡིན། འོན་ཀྱང་། ངའི་སྒོ་རྟགས་ཁང་བའི་ནང་དུ་འགྱེལ་འདུག ང་སླར་ཡང་ཁྱིམ་དུ་རྒྱུག་ཡོང་ནས་ཐང་དུ་འགྱེལ་ཡོད་པའི་སྒོ་སྟེང་གི་སྒོ་རྟགས་ལ་བལྟས་པ་ན། དེའི་སྟེང་དུ་འཇའ་ཚོན་ཟམ་པའི་སྡེ་གསར་ཨང་རྟགས་༢༦པའི་ཁང་མིག་༣ པ་ཞེས་བྲིས་འདུག ངས་ཁོ་ལ་འདྲི་རྒྱུར།  འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ད་སོ་མར་རྡོག་ཐོས་སྒྱེལ་བའི་སྒོ་དེ་ཡིན་ནམ།  

  他的坚定使我疑惑起来,疑惑自己昨夜是否睡错了地方。我赶紧从床上跳起来,跑到门外去看门牌号码。可我的门牌此刻却躺在屋内。我又重新跑进来,在那倒在地上的门上找了门牌。上面写着——虹桥新村26号3室。我问他:“这是不是你刚才踢倒的门?”

  ཁོས་བཤད་རྒྱུར།  རེད། ད་ནི་འཆུག་མི་འདུག ངས་ཁོ་ལ་བཤད་རྒྱུར།  དེ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་བཙལ་ས་ནོར་བ་ཁོ་ཐག་རེད།

  他说:“是的。”这就没错了。我对他说:“你肯定是找错地方了。”

       ད་ལྟ་ངའི་ཁོ་ཐག་གིས་ཁོའི་མགོ་བོ་རྨོངས་སུ་བཅུག་སོང་། ཁོས་ང་ལ་ཅེར་ནས་ཅུང་ཙམ་བསྡད་རྗེས།  ཁྱོད་ཀྱི་མིང་ལ་ཡུས་ཧྭ་ཟེར་རམ་ཞེས་དྲིས་བྱུང་། ངས་བཤད་རྒྱུར།  ཡིན། འོན་ཀྱང་ངས་ཁྱོད་ངོ་མི་ཤེས་པར་འདུག  ཁོས་སྐད་ཆ་གོ་མ་ཐག་དེ་མུར་ཁོང་ཁྲོ་ལངས་ཤིང་ང་ལ་ཅེར་ནས་འུར་བརྒྱབ་སྟེ།  ཁྱོད་ཀྱི་གྲོགས་པོ་འཆི་ལ་ཉེ། འོན་ཀྱང་ང་ལ་གྲོགས་པོ་ཞིག་གཏན་ནས་མེད།  ངས་ཀྱང་འུར་བརྒྱབ་པ་ཡིན།

  现在我的坚定使他疑惑了。他朝我瞧了一阵,然后问:“你是不是叫余华?”我说:“是的,可我不认识你。” 他听后马上又怒气冲冲地朝我吼了起来:“你的朋友快死了!”“但是我从来就没有什么朋友。”我也吼了起来。

        ཁོ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་གྲོགས་པོ་རེད། དེ་ལ་ཁྱོད་གཡོལ་ཐབས་ཡོད་པ་མ་རེད། ཁོ་གོམ་གང་གི་ངའི་ཉེ་སར་བཏུད་ཅིང་། ཚུལ་དེ་ནི་ང་རང་ཁམ་གང་གིས་མྱིད་རྩིས་བྱེད་པ་དང་འདྲ། འོ་ན། ཁོ་ནི་སུ་རེད།  ཁོས་ངས་གོ་གཏན་ནས་མ་མྱོང་བའི་རུས་མིང་ཞིག་བཤད་བྱུང་། ངས་ཁོ་ངོ་གཏན་ནས་མི་ཤེས།  ངས་མྱུར་དུ་འུར་བརྒྱབ། 

  “可他是你的朋友,你休想赖掉。”他朝我逼近一步,像是要把我一口吞了。“可是他是谁呢?”他说出了一个我从未听到过的名字。“我从来就不认识这个人。”我马上喊了起来。

   དྲིན་ལན་ལོག་འཇལ་གྱི་གྲོང་མི་ཐ་ཤལ་བ་ཁྱོད།  ཁོས་ངའི་བརླ་སྒང་ལས་ཀྱང་སྦོམ་པའི་ལག་ངར་ཚུར་བསྲིངས་ཡོང་ནས་ངའི་སྐྲ་ཡིས་འཛིན་རྩིས་བྱས་བྱུང་། ང་མྱུར་དུ་མལ་ཁྲིའི་གྲུ་ཟུར་དུ་གཞའ་ཞིང་ཁོང་ཁྲོ་ཆེན་པོས་ང་ནི་གྲོང་མི་ཐ་ཤལ་བ་ཞིག་མིན། དེ་ནི་ངའི་དཔེ་ཆས་བདེན་དཔང་བྱས་ཆོག གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ད་དུང་གྲོང་མི་ཐ་ཤལ་བ་ཟེར་ན། ངས་ཁྱོད་རང་སྒོར་བདའ་ངེས་ཡིན་ ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། ཁོའི་ལག་པ་གློ་བུར་དུ་ངའི་མལ་གོས་ནང་བསྲིངས་ཡོང་ཞིང་། ངའི་ལུས་ཕུང་ཧྲིལ་བོ་མལ་སའི་ནང་ནས་ཐང་ལ་གཡུག་བྱུང་། ཁོས་བཤད་རྒྱུར།  མྱུར་དུ་ལྭ་བ་གྱོན་ཞིག དེ་མིན་ན་ངས་ཁྱོད་འདི་ལྟར་སྒོར་འཁྲིད་ངེས་ཡིན། ངའི་སེམས་ལ་འདི་ལྟར་གསར་རྒོད་འདི་ལ་འཁོན་འཛིང་བྱེད་པའི་དགོས་པ་མི་འདུག་ཅེས་དྲན་ཞིང་། འཆི་ལ་ཉེ་བའི་མི་ཞིག་ང་དང་འཇལ་འདོད་ཡོད་ཚེ། ང་ཡང་འགྲོ་འདོད་ཅི་ལ་མེད་ཨང་ ཞེས་བཤད་རྗེས། ས་ནས་ཡར་ལངས་ཤིང་། ལུས་ལ་ལྭ་བ་གྱོན་འགོ་བརྩམས་པ་ཡིན།

  “你这个忘恩负义的小市民。”他伸出像我小腿那么粗的胳膊,想来揪我的头发。我赶紧缩到床角落里,气急败坏地朝他喊:“我不是小市民,我的书籍可以证明。如果你再叫我一声小市民,我就要请你滚出去了。”他的手突然往下一摆伸进了我的被窝。我整个人被他从被窝里提了出来,他将我扔到地上。他说:“快点穿衣服,否则我就这么揪着你去了。”我知道跟这家伙再争辩下去是毫无意义的,于是我就说:“既然一个快死的人想见我,我当然是乐意去的。”

        སྐབས་འདིར། ཕྱི་རོལ་ན་ནུབ་བྱང་གི་རླུང་འུར་འུར་དུ་ལྡང་གིན་ཡོད།

  此刻屋外的西北风正呼呼地起劲叫唤着。

  ནུབ་བྱང་གི་རླུང་བུས་སྡོང་ལོ་གཉིས་ཁུར་བ་ནང་བཞིན་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་གྲོགས་པོ་ཚང་གི་སྒོ་ཁར་གཡུག་པ་དང་། ངས་བལྟ་དུས་ཁང་སྒོར་དུར་མཆོད་མེ་ཏོག་གིས་ཁེངས་འདུག གསར་རྒོད་དེའི་ཁ་ང་སར་འཁོར་ནས་ཧ་ཅང་སྐྱོ་གདུང་ངང་། ཁྱོད་ཀྱིས་གྲོགས་པོ་འདས་ཟིན་ཟེར།

  街上的西北风像是吹两片树叶似地把我和大汉吹到了朋友的屋门口。我看到屋门口堆满了花圈。大汉转过脸来无限悲伤地说:“你的朋友死了。”

       ངས་མཇུག་འབྲས་འདི་ནི་དགའ་འོས་པའམ་སྡུག་དགོས་པ་གང་ཡིན་ལ་བསམ་བློ་གཏོང་འདང་མ་བྱིན་པར་ངུ་སྐད་གསལ་བོ་ཞིག་ཐོས་བྱུང་ལ། གསར་རྒོད་དེས་ང་རང་ངུ་སྐད་ཀྱི་ཁྲོད་དུ་བརྫངས་བྱུང་། དེ་བས། སྐྱོ་གདུང་གིས་གཟིར་བའི་ཕོ་མོ་མང་པོ་ཞིག་གིས་ང་རང་བསྐོར་བྱུང་བ་དང་། ཁོ་ཚོས་སེམས་འགུལ་ཐེབས་ཤིང་བློ་ལ་འབབ་པའི་ངག་གིས་ང་ལ་བཤད་རྒྱུར།  ཁྱེད་ཀྱིས་འདང་དཔོག་དགོས། སྐབས་འདིའི་ངས་ཀྱང་སྐྱོ་གདུང་གི་ཉམས་ཞིག་བཏོད་ནས་མགོ་བོ་ནང་དུ་ལྡེམ་པ་ཡིན། སྐབས་འདིར་རྒས་འཁོག་གི་རྒན་མོ་ཞིག་ཚུར་སླེབས་པ་དང་། མིག་ཆུ་ཤམ་ཤམ་ངང་ངའི་ལག་པར་འཇུས་ནས་  ངའི་ཞི་ལུ་ཚེ་ལས་འདས་སོང་ ཟེར།

  我还来不及细想这结果是值得高兴还是值得发愁,就听到了一片嘹亮的哭声。大汉将我推入这哭声中。于是一群悲痛欲绝的男女围了上来,他们用一种令人感动不已的体贴口气对我说:“你要想得开一点。”而此时我也只能装作悲伤的样子点着头了。一个老态龙钟的女人走了上来,眼泪汪汪地抓着我的手说:“我的儿子死了。”

  ངས་ཁོ་མོར་བཤད་རྒྱུར།  ངས་ཤེས་ཡོད། ང་རང་ཧ་ཅང་སྐྱོ་བྱུང་། འདི་ནི་དོན་དག་གློ་བུར་བ་ཞིག་རེད།  ངས་དོན་ངོ་མར་བཤད་འདོད་པ་ནི། ཁ་སང་ང་དང་ཁོའི་ཞི་ལུ་གཉིས་ཀྱིས་མཉམ་གཅིག་ཏུ་ཉི་མར་བལྟས་པ་ཡིན་ཞེས་པ་དེའོ། །

  我告诉她:“我知道了,我很悲伤,因为这太突然了。”我本来还想说自己昨天还和她儿子一起看太阳。

  དེ་བས་ཁོ་མོ་སྐྱོ་སྡུག་གིས་ངུས་བྱུང་ལ་ངའི་ལག་པས་རང་གི་མིག་ཆུ་ཕྱིས་བྱུང་། ཁོ་མོས་ངའི་ལག་པ་ཁོ་མོའི་ལག་ཕྱིས་ཀྱི་ཚབ་ཏུ་བྱས་བྱུང་། ཚ་ཞིང་ཉོག་པའི་མིག་ཆུ་ངའི་ལག་པ་གང་བྱུང་དུ་བརླན་བྱུང་བས། ངས་རང་གི་ལག་པ་ཕྱིར་འཐེན་སྙམ་མོད། ཁོ་མོས་དམ་དུ་བཟུང་ཡོད་པས་ཐབས་བཀོད་མི་འདུག ཡུད་ཙམ་ལ་ངུས་རྗེས་ང་ལ་ཅེར་ནས་བཤད་རྒྱུར།  ང་ལ་ཞི་ལི་འདི་གཅིག་པུ་མ་གཏོགས་མེད། འོན་ཀྱང་ཁོ་ད་ལྟ་ཚེ་ལས་འདས་སོང་བ་རེད། ད་ལྟ་ངའི་ཞི་ལི་ནི་ཁྱོད་ཡིན།

  她于是痛哭起来,开始用我的手擦她的眼泪。她那混浊又滚烫的泪水在我手上一塌胡涂地涂了开来。我想抽回自己的手,可她抓得太紧了。哭了一阵她对我说:“我只有这么一个儿子,可他死了。现在你就是我的儿子了。”

  ངས་ཤེད་ཤུགས་ཡོད་ཚད་བཏོན་ནས་ལག་པ་ཕྱིར་འཐེན་ཏེ་རང་གི་མིག་ཆུ་ཕྱི་བའི་ཚུལ་བཅོས་པ་ཡིན། ཡིན་ནའང་། ང་ལ་མིག་ཆུ་ཞིག་གང་ན་ཡོད། ངས་ཁོ་མོར་ དོན་དངོས་སུ། ངས་སྔ་མོ་ནས་ཁྱོད་རང་གི་ཨ་མ་ཞིག་གི་ཚུལ་དུ་ངོས་བཟུང་ཡོད་ ཅེས་བཤད་པ་ཡིན། ད་ལྟ་ངས་འདི་ལྟར་བཤད་པ་ལས་ཐབས་གཞན་མི་འདུག

  我使劲将手抽了回来,装作要擦自己的眼泪。我根本没有眼泪。然后我告诉他:“其实很久以来我一直把你当成自己的母亲。”

       དེ་ནས། ཁོ་མོ་ངའི་ལག་པར་འཇུས་ནས་ཁང་མིག་ཅིག་གི་སྒོ་ཁར་སླེབས་པ་དང་། ཁོ་མོས་ང་ལ་བཤད་རྒྱུར།  ཁྱོད་སོང་ནས་ངའི་ཞི་ལིར་འདུག་རོགས་ཅུང་ཙམ་བྱོས། ངས་སྒོ་ཕྱེ་ནས་ནང་དུ་འཛུལ་བ་ན། ནང་དུ་བེམ་པོ་ཞིག་ལས་མི་གཞན་པ་གཅིག་ཀྱང་མི་འདུག བེམ་པོ་ནི་མལ་ཁྲི་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་སྒྱེལ་འདུག་པ་དང་དེའི་སྟེང་དུ་རས་དཀར་བོ་ཞིག་གིས་བཏུམ་འདུག གམ་དུ་རྒྱབ་སྙེས་རྐུབ་སྟེགས་ཤིག་འདུག་པ་དེ་ཡང་ཆེད་དུ་ང་ལ་གྲ་སྒྲིག་བྱས་པ་དང་འདྲ་བས། ང་ཡང་དེའི་སྟེང་དུ་ཙོག་པ་ཡིན།

  然后她牵着我的手来到一个房间的门前,她对我说:“你进去陪陪我儿子吧。”我推开门走了进去。死人躺在床上,身上盖着一块白布。旁边有一把椅子,像是为我准备的,于是我就坐了上去。

        ང་རང་བེམ་པོའི་གམ་དུ་ཙོག་ནས་ཡུན་རིང་ཞིག་འགོར་རྗེས། ད་གཟོད་ཡར་ལངས་ནས་བེམ་པོའི་སྟེང་གི་རས་དཀར་བོ་བླངས་ནས་ཁོའི་ཚུགས་ཀར་བལྟས་པ་ཡིན། དེ་ནི་སྐྱ་མདོག་ཤོར་བའི་ངོ་གདོང་ཞིག་སྟེ། ངོ་གདོང་དེ་ནི་ངས་མཐོང་གཏན་ནས་མ་མྱོང་བ་ཞིག་རེད། ངས་དེ་མུར་རས་ཡོལ་ཕྱིར་བཀབ་པ་དང་། སེམས་སུ་འདི་ནི་ངའི་གྲོགས་པོའོ་སྙམ་བྱུང་། འདི་ལྟར་ད་ཅི་མིག་གིས་ཐེངས་གཅིག་བལྟས་ཀྱང་ད་ལྟ་ཡིད་ནས་གཏིང་བརྗེད་དུ་འགྱུར་སྲིད་པའི་བེམ་པོ་འདིའི་གམ་དུ་ཙོག་ནས་སྡོད།

  我在死者身旁坐了很久,然后才掀开那白布去看看死者的模样。我看到了一张惨白的脸,这张脸是我从未见到过的。我随即将白布重又盖上,心里想:这就是我的朋友。我就这样坐在这个刚才看了一眼但又顷刻遗忘的死人身旁。

 

双语阅读排行榜

特色视频教学

更多>>

藏汉双语网版权所有 copyright@zanghansy.com

京ICP备05053385号-4